Techniki drukowania opakowań

3. Klasyfikacja technik drukowania

Przemysłowe techniki drukowania dzieli się współcześnie na:
analogowe (klasyczne) i cyfrowe. Jedną z różnic pomiędzy technikami
analogowymi i cyfrowymi jest brak materialnych form drukowych w
przypadku tych ostatnich.

Drukowanie analogowe (klasyczne techniki poligraficzne) to proces
polegający na wielokrotnym powieleniu obrazu z formy drukowej na
podłoże przy użyciu farby drukarskiej. Koszt jednostkowy odbitki
drukarskiej maleje wraz z nakładem - oczywiście w ramach wytrzymałości
nakładowej formy, która to wytrzymałość jest zwykle wysoka. Jej
wysokość zależy od stosowanej techniki.

Drukowanie cyfrowe charakteryzuje się następującymi cechami:

• materiały przeznaczone do drukowania są dostarczane do
  urządzenia drukującego w postaci danych komputerowych;
• komputerowy zapis cyfrowy pozwala na drukowanie bezpośrednie
  lub poprzez nośnik pośredni;
• w przypadku występowania nośnika pośredniego obraz znajdujący
  się na nim jest kasowany i zapisywany na nowo po każdym cyklu
  drukowania;
• istnieje możliwość zmian dowolnych elementów graficznych lub
  tekstowych dla każdej kolejnej odbitki (personalizacja);
• brak w urządzeniu formy drukowej (swoistą formą drukową jest sam
  zapis cyfrowy).

Obraz drukowany tworzony jest w cyfrowej maszynie drukarskiej i to
bezpośrednio w miejscu, z którego rozpoczyna się drukowanie. Koszt
jednostkowy odbitki drukarskiej jest stały bez względu na wysokość
drukowanego nakładu.

Podział analogowych technik drukowania oparty jest na wzajemnym
położeniu względem siebie elementów drukujących formy (przenoszących
farbę na zadrukowywane podłoże) i niedrukujących (nieprzenoszących
farby drukowej).

Rys. 1. Podział analogowych technik drukowania:

a) technika drukowania wypukłego,
b) technika drukowania wklęsłego,
c) technika drukowania płaskiego,
d) technika drukowania farboprzenikalnego;

1 – forma drukowa, 
2 – zadrukowywane podłoże,
3 – farba drukowa,
4 – cylinder dociskający,
5 – rakiel