Podział podłoży drukowych

Podłożami drukowymi nazywamy materiały przeznaczone do zadrukowywania. Podłoże drukowe jest nośnikiem obrazu wytwarzanego za pomocą formy drukowej i farby drukowej lub – w przypadku drukowania cyfrowego – za pomocą odpowiednich tonerów lub atramentów. Podłoża drukowe mogą być wykonane z rożnych materiałów. Różnią się właściwościami i kształtem. Mogą być stosowane w rożnych technikach drukowania [1,2].

Podłoża drukowe można klasyfikować według rożnych kryteriów. Do najczęściej stosowanych należy klasyfikacja oparta na kształcie podłoża, oraz ze względu na chłonności farby (atramentów).

Ze względu na kształt rozróżnia się podłoża płaskie i kształtki. Najczęściej, obecnie zadrukowywane są podłoża płaskie.

Podłoża płaskie mają dwie powierzchnie o szerokości i wysokości znacznie większej niż grubość materiału.

Rys. 1. Podział podłoży drukowych Źródło: własne

Kształtkami nazywa się formy przestrzenne przeznaczone do zadrukowania. Najczęściej są to: butelki z tworzyw sztucznych i szkła, tuby, kubki i pojemniki z tworzyw sztucznych oraz metalowe puszki napojowe. Do kształtek zaliczane są także długopisy, zapalniczki itp. oraz pojemniki wykonane z masy papierowej.
Ze względu na chłonność farby drukowej podłoża można podzielić na:

• chłonne (produkty papierowe, papiery syntetyczne o budowie włóknistej, włókniny, tworzywa porowate itp.);
• niechłonne (folie z tworzyw syntetycznych, (sztucznych)1, folie aluminiowe, płyty z tworzyw syntetycznych, blachy, papiery metalizowane oraz kształtki z tworzyw sztucznych, metalu, szkła itp.).