Techniki drukowania opakowań

Technika drukowania płaskiego charakteryzuje się tym, że powierzchnie drukujące i niedrukujące położone są na formie drukowej na tej samej powierzchni, różnią się tylko właściwościami.

Powierzchnie drukujące przyjmują farbę, zaś powierzchnie niedrukujące nie przyjmują jej.

W najczęściej stosowanych technikach pochodnych drukowania płaskiego powierzchnie niedrukujące mają właściwości zwane hydrofilowymi, tzn. przyciągają wodę, która pokrywa je cienką równomierną warstwą. Powierzchnie drukujące mają właściwości zwane oleofilowymi, tzn. przyciągają tłustą farbę, która pokrywa je cienką równomierną warstwą. Ze względu na fakt, że woda i tłuszcz nie mieszają się ze sobą, ale odpychają się wzajemnie, powierzchnie niedrukujące, tzn. hydrofilowe, są równocześnie oleofobowe, tzn. odpychają tłustą farbę, zaś powierzchnie drukujące, tzn. oleofilowe, są równocześnie hydrofobowe, tzn. odpychają wodę. Na tym zjawisku opiera mechanizm drukowania płaskiego. Forma drukowa mysi być wykonana tak, by miała spreparowane na swej powierzchni miejsca przyjmujące wodę oraz miejsca przyjmujące tłustą farbę.

W drukowaniu płaskim na powierzchnię formy drukowej nanosi się wałkami najpierw wodę. Pokrywa ona tylko powierzchnie drukujące.

W drugim etapie drukowania do formy drukowej zostaje dociśnięte zadrukowywane podłoże, najczęściej papier. Farba z powierzchni drukujących oraz woda z powierzchni niedrukujących przechodzą na zadrukowywane podłoże.

W trzecim etapie farba wysycha, wysycha też woda, nie pozostawiając śladu. Tym samym drukowanie zostaje zakończone, powstaje gotowy druk.
Stosowanymi w skali przemysłowej technikami pochodnymi drukowania płaskiego są: offset i technika kserograficzna.

Technika drukowania offsetowego jest rotacyjnym drukowaniem pośrednim. Występuje ona w dwóch głównych wariantach – jako technika arkuszowa i zwojowa.