Elektrofotografia

Elektrofotografia (analogowa) została wynaleziona przez Chestera Carlsona w 1938 roku. Swój wynalazek Chester Carlson nazwał „kserografią” (od łacińskiego słowa xeros, oznaczającego „suchy”). W 1946 roku firma Halloid nabyła licencje na patenty Carlsona, a w latach 50. XX wieku rozpoczęła produkcję pierwszych kopiarek elektrofotograficznych. Po wygaśnięciu patentów dziesiątki firm rozpoczęło produkcję analogowych kopiarek elektrofotograficznych: Xerox, Canon, Konica Minolta, Ricoh i in.
W latach 70. XX wieku firma Xerox opracowala pierwsze cyfrowe urządzenie elektrofotograficzne – drukarkę laserową. Rozwój cyfrowych, elektrofotograficznych urządzeń drukujących doprowadził do pojawienia się w 1993 r. pierwszych cyfrowych maszyn drukarskich opracowanych przez firmy Xeikon (Belgia) i Indigo (Izrael). Arkuszowa maszyna firmy Indigo   E-Print 1000 drukowała ciekłym tonerem i bazowała na technologii ElectroInk, a zwojowa maszyna firmy Xeikon drukowała suchym tonerem [Svitlana Khadzhynova, Stefan Jakucewicz. Sposoby drukowania cyfrowego. Monografia. Wydawnictwo Politechniki Łódzkiej, Łódź, 2016. , Svitlana Khadzhynova. Badania jakości nadruku w drukowaniu cyfrowym. Monografia. Wydawnictwo Politechniki Łódzkiej, Łódź, 2018]. 
W ciągu ostatnich trzech dekad rozwój profesjonalnych cyfrowych maszyn elektrofotograficznych doprowadził do migracji zleceń z klasycznej poligrafii (offsetu, fleksografii i rotograwiury) do druku cyfrowego. Z czasem zaobserwowano spowolnienie ewolucji technologii EP – ze względu na konkurencję drukowania natryskowego (ink-jet). Jednak w zakresie drukowania elektrofotograficznego nadal pojawiają się innowacyjne rozwiązania, więc technologia ta nadal się rozwija i prawdopodobnie pozostanie z nami jeszcze przez jakiś czas [David Zwang. Trends and Technologies in EP (Toner) Digital Printing: 2025. WhatTheyThink, 2025 | Annual Technology Outlook Issue. https://d3a577syzx0or3.cloudfront.net/magazine/2025-issue-1.pdf].